Dla obszaru Maine uzyskał Georges od Karola I

Dla obszaru Maine uzyskał Georges od Karola I kartę nadającą mu to terytorium jako dzierżenie lenne oraz przyznającą mu szerokie uprawnienia. Była ona wzorowana na karcie, którą otrzymał lord Baltimore, właściciel kolonii Maryland.50 W okresie rewolucji angielskiej Massachusetts wysunął również pretensje do Maine. Spór o ten obszar zakończył się wykupieniem go przez Massachusetts od spadkobierców Georgesa. Z obszaru Maine utworzono osobny dystrykt (District of Maine). Dopiero w 1820 r. dystrykt ten został przyjęty jako osobny stan do Unii.

– 8. Pierwsze próby zjednoczenia kolonii w Nowej Anglii. W związku z walkami z Indianami wysunięta została już w 1637 r. myśl zjednoczenia się sąsiadujących ze sobą kolonii w Nowej Anglii w celu podejmowania wspólnych działań wojennych. Jednakże dopiero w 1643 r. plan ten został urzeczywistniony. Dnia 19 (29) maja 1643 r. zebrani w Bostonie komisarze kolonii Massachusetts, Plymouth, Connecticut i New Haven przyjęli układ,00 na mocy którego powstała „wieczysta liga przyjaźni do celów ataku i obrony, wzajemnej rady i pomocy“ pod nazwą Zjednoczonych Kolonii Nowej Anglii (The United Colonies of New England). Rhode Island, którego terytorium Massachusetts uważał za należące do niego, nie wszedł w skład ligi, a dwukrotne jego starania o przyjęcie do ligi (w latach 1644-1648) zostały odrzucone.

Wspólne sprawy ligi zostały w myśl układu powierzone komisji złożonej z ośmiu osób, po dwóch przedstawicieli każdego członka ligi. Mieli się oni – pomijając zebrania nadzwyczajne – zbierać regularnie co roku w określonych w układzie (art. VI) miejscowościach i być zaopatrzeni w odpowiednie pełnomocnictwa do rozstrzygania spraw ligi, zwłaszcza zaś spraw wojny i pokoju, przymierzy, wysokości kontyngentów sił zbrojnych itd. Napadniętemu członkowi ligi powinni byli – na jego wezwanie – przyjść z pomocą zbrojną inni członkowie z określonym w układzie kontyngentem wojskowym (art. V). Wypowiedzenie wojny przez jednego z członków ligi wymagało zgody innych członków ligi. Co najmniej 3/4 komisarzy (a więc sześciu) musiało oświadczyć się za wypowiedzeniem wojny (art. IX). Wydatki na cele wojenne miały być pokrywane przez poszczególnych członków ligi w stosunku do liczby mieszkańców płci męskiej w wieku od lat 16. Układ (art. VIII) przewidywał również sprawę wydawania zbiegłych kontraktowych sług (servants) oraz zbiegłych więźniów kryminalnych. Po włączeniu kolonii New Haven do kolonii Connecticut w 1662 r. nastąpił faktyczny upadek ligi, która formalnie rozwiązana została w 1686 r.

Leave a Reply

Nowa wiedza

Proces szesnastu

Dlaczego Mikołajczyk zgodził się na pozorny kompromis? Jego obecność w rządzie [...]

Problem dwóch wrogów

Hitlerowcy nie zapraszali polskich „podludzi” do współpracy (pomijając „półniem[...]

PPR wraz z tymi sojusznikami

PPR wraz z tymi sojusznikami utworzyła Blok Stronnictw Demokratycznych (wbrew n[...]

Pozbawieni prawa wybierania

Pozbawieni prawa wybierania i wybieralności na zawsze byli uczestnicy powstania[...]

Poza procesami o zdradę główną

Ponadto wprowadzono w sprawach o zdradę oraz ciężkie przestępstwa (feloaies) pr[...]

Postanowienia traktatu:

-1.Układ Ribbentrop-Mołotow zostaje uznany za nieważny od samego początku. 2.Rz[...]