Wojna w Korei

Wojna w Korei. Korea z racji swego położenia między Chinami a Japonią ma ogromne znaczenie strategiczne. Korea, podobnie jak Niemcy, została podzielona na dwa państwa: komunistyczną Koreę północną, powiązaną ze Związkiem Sowieckim i Chinami, oraz na Koreę południową, wspieraną przez Stany Zjednoczone. W 1950 r. Korea północna zaatakowała Koreę południową. U boku południa wystąpiła armia Stanów Zjednoczonych, na północ przybywali „ochotnicy” z Chin. Związek Sowiecki posyłał broń i „doradców”. Znów w powietrzu wisiał konflikt między mocarstwami. Wojna jednak nie wykroczyła poza Półwysep Koreański i w 1953 r. skończyła się rozej- mem na tej samej lini granicznej, na której się zaczęła. Korea jest podzielona do dziś. Korea południowa należy do najszybciej rozwijających się państw kapitalistycznych na świecie. Korea północna jest „skansenem komunizmu”, krajem rządzonym w sposób totalitarny, o warunkach ekonomicznych życia ludności na pograniczu biologicznej wegetacji (co nie przeszkadza rządowi północnokoreańskiemu wydawać ogromnych środków na zbrojenia).

Imperium sowieckie. Do 1948 r. komuniści wspierani przez Armię Czerwoną iNKWD oraz własny aparat terroru opanowali pełnię władzy w krajach Europy Środkowo-Wschodniej (wymienionych powyżej jako państwa członkowskie Układu Warszawskiego). Wszystkie te państwa były bezwzględnie poddane nadzorowi Stalina. Jedynie komunistyczna Jugosławia (gdzie dyktatorsko rządził Josip Broz Tito) potrafiła obronić swą niezależność. Po proklamowaniu Chińskiej Republiki Ludowej „obóz socjalistyczny” objął prawie pół ziemskiego globu. Niestety (dla Moskwy) w 1960 r. chińscy komuniści uznali się za bardziej predestynowanych do przeprowadzenia światowej rewolucji. Na tym tle doszło do ostrej rywalizacji Chin ze Związkiem Sowieckim, którego imperium ograniczyło się do Europy Wschodniej.

Odwilż w Związku Sowieckim. Stalin zmarł w 1953 r. Nowym sekretarzem gene-ralnym KPZR, czyli Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (Sowieckiego), a tym samym przywódcą sowieckiego państwa, został Nikita Chruszczów. Dopiero w 1956 r. zdołał on usunąć z sowieckiego kierownictwa ostatnich zatwardziałych stalinowców i w pełni przejąć władzę.

Leave a Reply

Nowa wiedza

Proces szesnastu

Dlaczego Mikołajczyk zgodził się na pozorny kompromis? Jego obecność w rządzie [...]

Problem dwóch wrogów

Hitlerowcy nie zapraszali polskich „podludzi” do współpracy (pomijając „półniem[...]

PPR wraz z tymi sojusznikami

PPR wraz z tymi sojusznikami utworzyła Blok Stronnictw Demokratycznych (wbrew n[...]

Pozbawieni prawa wybierania

Pozbawieni prawa wybierania i wybieralności na zawsze byli uczestnicy powstania[...]

Poza procesami o zdradę główną

Ponadto wprowadzono w sprawach o zdradę oraz ciężkie przestępstwa (feloaies) pr[...]

Postanowienia traktatu:

-1.Układ Ribbentrop-Mołotow zostaje uznany za nieważny od samego początku. 2.Rz[...]